Paperback. 13,50 / 19,50 cm. In Turkish,  German. 240 p. Avrupa'da yasayan Türklere (bes milyonun üzerinde) verilen 'Gurbetçi' tanimlamasin da ve bu kavramin körüklenmesinde, Türk gazetelerinin ve basinin büyük bir rolü olmustur. Bu kavram o yillardan bu güne toplumsal hafizaya yerlesmeye baslamis ve göç literatüründe yerini almistir. Almanya ve Isviçre'de yasayan degisik yaslarda, farkli mesleklerde, degisik politik sosyo-kültürel yapiya sahip insanlarla iki yili asan sürede yaptigim röportajlarla, gurbeti kalici kilan ve degisen tanimina bu çalismada da isik tutmaya çalistim. Bu kitap arastirmanin ikinci bölümünü olusturdugu ve henüz tamamlanmadigindan, somut bir sonuca varmanin dogru olmadigini düsünüyorum. Fakat gurbet olgusunun düsündügümün ötesinde yeni kavramlarla karsimiza çikarak, sözcük anlamini yitirmedigini ve yeni kusaklarda zaman zaman kullanilan bir kavram oldugunu belirtmek gerekiyor. Gurbet olgusunun kalici olmasinda hangi degerlerin rol oynadigini ve kusaklar arasi nasil degisiklige ugradigini gözlemlemek için, birinci nesilden dördüncü nesile kadar Almanya ve Isviçre'de ayni aile fertleriyle röportajlar yaptim. Osmanli döneminde Istanbul'a Anadolu'nun diger bölgelerinden mevsimlik isçi olarak gidip-gelenlere ‘Istanbulcu' denirmis. Istanbulcu farkli periyotlara ayrilan zamanlarda köyünden çalismak için uzaklasir ve köyüne dönerken Istanbul'da biraktigi isinin bos kalmasini önlemek için de, köyünden baska birisini gönderirmis. Istanbul'da tutulan isin aksatilmadan yürümesi, bu sekilde saglanirmis. Istanbulcu ile Almanya'ya ilk giden Türk isçisini karsilastir­digi­mizda, karsimiza çikan en önemli nokta, Is-tanbulcu'nun Istanbul'u evi-yurdu olarak kabul etmeden, köyüne dönmesi, fakat Türk isçisinin Avrupa'ya giderken geride biraktigi köyü-sehri hayallere gömerek, ilk yillarda geçici, sonraki yillarda kalici oldugunu düsünerek, Avrupa'da yerlestigi ülkeyi, evi-yurdu olarak kabul etmesidir.